مقدمه: اچ دقیق سطح دندان عامل مهمی در استحکام باند براکت‎های ارتودنسی می باشد. تحقیق حاضر با هدف تعیین اثر زمان‎های مختلف کاربرد اسید اچ بر استحکام باند برشی براکت های فلزی در شرایط آزمایشگاهی انجام شد. روش بررسی: در این مطالعه 60 دندان پرمولر سالم انتخاب شد. نمونه‎ها براساس زمان‎های اچ 20، 25، 30 و 35 ثانیه به چهار گروه تقسیم شدند. سطح دندان‎ها بر اساس زمان‎های مشخص شده، اچ (اسید فسفریک 37%) شده و براکت ها توسط کامپوزیت Gc ortho connect   به سطح مینا باند شدند. میزان استحکام باند برشی براکت ها با دستگاه UTM اندازه گیری شد. میزان چسب (Adhesive) باقیمانده توسط استریومیکروسکوپ مشاهده گردید. تغییرات سطحی مینای دندان نیز بعد از دباندینگ توسط SEM مشاهده شد. نتایج مرتبط با استحکام باند برشی با آزمون آماریANOVA  یکطرفه و با استفاده از نرم‎افزار SPSS version 16 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. برای بررسی فراوانی شاخص ARI نیز از آزمون ناپارامتریک کروسکال والیس(Wallis-Kruskal) استفاده شد. نتایج: بیشترین میانگین استحکام باند در زمان اچ 25 ثانیه و کمترین آن در زمان اچ 30 ثانیه مشاهده شد. با این حال، تفاوت معنی داری در استحکام باند برشی در بین گروه ها مشاهده نشد (p=0. 186). بیشترین میزان ARI در زمان اچ 35 ثانیه و کمترین آن در زمان اچ 20 ثانیه مشاهده شد. در میزان ARI نیز در گروه‎های مختلف تفاوت آماری معنی داری مشاهده نشد. در تصاویر به دست آمده از SEM، خشونت سطح مینا در زمان 20 ثانیه بیشتر از سایر گروه‎ها بود. نتیجه گیری: نتایج نشان داد میزان استحکام باند برشی در زمان‎های مختلف اسید اچ تفاوت معنی داری ندارد. بنابراین باند براکت ارتودنسی می‎تواند در زمان های کمتر اسید اچ صورت پذیرد.

سابقه و هدف دباندینگ براکت در طول درمان ارتودنسی یک مشکل اساسی است. این مطالعه با هدف، بررسی استحکام باند برشی (SBS) و شاخص اثر چسبندگی (ARI) دو نوع باندینگ (اشورپلاس (تقویت کننده باند) و کنترل)، انجام پذیرفت. مواد و روش ها: در این مطالعه آزمایشگاهی، 90 پرمولر به دو گروه تقسیم شدند. در یک گروه براکت ها توسط ترانس باند XT و در گروه دیگر توسط اشورپلاس باند شدند. بعد از aging و ترموسایکلینگ، SBS با دستگاه تست یونیورسال و میزان ARI با استریومیکروسکوپ ارزیابی شد. داده ها توسط نرم افزار SPSS20 و آنالیز واریانس یک طرفه و دو طرفه، تست Tukey و Kruskal-Wallis آنالیز شد. جهت یافتن ارتباط بین استحکام باند و امتیاز ARI ضریب همبستگی Spearman انجام شد و 05/0P< از نظر آماری معنی دار در نظر گرفته شد. یافته ها: Aging تاثیر معنی داری بر SBS نمونه های اشورپلاس نداشت (252/0=P) ولی در ترانس باند XT استحکام باند نمونه ها بعد از 6 ماه aging به طور معنی داری کم تر از 3 ماه (000/0=P) و 24 ساعت aging (001/0=P) بود. تفاوت معناداری بین ترانس باند XT و اشورپلاس بعد از 24 ساعت (280/0=P) و 3 ماه aging (114/0=P) وجود نداشت ولی هنگامی که به مدت 6 ماه دچار aging شد استحکام باند اشورپلاس به طور معنی داری بیش تر بود (000/0=P). تست همبستگی Spearman ارتباط مستقیم و معنی داری بین استحکام باند و امتیاز ARI یافت (001/0>P و 834/0=r). استنتاج استحکام باند برشی اشورپلاس تحت تاثیر aging قرار نگرفت، بنابراین در مواردی که به استحکام باند بالاتری برای دوره طولانی تری نیاز است اشورپلاس می تواند مفید باشد.

در این مقاله ابتدا عملکرد دمایی لیزرهای تراهرتز با ناحیه فعال گرافنی مورد بررسی قرار گرفته است و نشان داده شده است که با افزایش دما عملکرد این نوع لیزرها تضعیف می شود و حتی برای بعضی از نسبت های شدت نور ورودی به شدت نور آستانه امکان لیزینگ وجود ندارد. در ادامه برای دستیابی به لیزرهای باند باریک، لیزرهای با ناحیه فعال گرافن نواری نیز مورد بررسی قرار گرفته است و نشان داده شده است که امکان عملکرد مناسب در دمای اتاق برای ساختارهای آرمیچری که تعداد اتم های کناری عرض نوار در آنها مضربی از سه باشد، به خاطر افزایش یک مرتبه ای موبیلیته وجود دارد و با افزایش عرض نوار وضعیت بهتر می شود.

سابقه و هدف: جدا شدن براکت از دندانها بهنگام درمان ارتودنسی اتفاق غیرمعمولی نیست، که نیاز به تکرار مرحله باندینگ دارد. سوال این است که آیا می توان همان براکت اولیه مجددا بر روی دندان باند کرد و قدرت باند آن کافی خواهد بود؟ هدف از انجام این مطالعه مقایسه استحکام باند برشی دو سیستم متفاوت رزینی در باندینگ اولیه و مجدد براکت ها می باشد تا تفاوت میزان استحکام برشی باند اولیه از باندینگ مجدد را نشان دهد. مواد و روشها: در این مطالعه تجربی 30 عدد دندان پرمولر سالم که برای درمان ارتودنسی خارج شده بودند، جمع آوری، در آب مقطر نگهداری و در بلوک های رزینی قرار داده شدند. بر اساس دو ماده رزینی استفاده شده Namix (3 Munitek) و Two paste (Degufilla) دندانها به دو گروه تقسیم شدند. پس از اسید اچ، براکت های پرمولر American orthodontics توسط دو نوع رزین بر روی دندانها باند شدند. سیم 25×17 در Slot براکت های 22 هزارم اینچ قرار داده شد. توسط دستگاه اینسترون تا مرحله جدا شدن براکت ها، با سرعت یک میلی متر در دقیقه بر روی نمونه ها فشار وارد شد. نقطه اعمال فشار در تمامی نمونه ها، بین براکت و رزین بود. مقاومت نیروی برشی بر روی هر دندان مثبت شد. سپس تعداد رزین باقیمانده بر روی مینای دندانها با کمک فرز تنگستن کارباید برداشته شد. مقدار رزین باقیمانده بر روی براکت متر توسط Green stone بدون آسیب به Base براکت به حداقل رسانیده شد. دندانها بار دیگر اسید اچ شده، همان براکت های اولیه توسط دو نوع رزین بر روی دندانها باند شدند. میزان نیروی لازم برای جدا شدن براکت ها و محل شکست اتصال ثبت شد. با کمک آزمون های T و Paired t استحکام برشی براکت ها در دو نوبت ها در دو نوبت و با دو نوع رزین مقایسه شد. یافته ها: با هر دو ماده Namix و Two paste، تفاوتی آماری بین باند اولیه و باند مجدد وجود نداشت. نیروی باند اولیه و باند مجدد Namix با Two paste تفاوت آماری نشان نداد. محل جداشدگی باند در اکثر موارد بین براکت و رزین بود. نتیجه گیری: بنظر می رسد که استحکام باند برشی در باندینگ مجدد که در Invitro بدست آمده بتواند از شکست اتصال زودرس جلوگیری نماید، ولی چون محیط دهان با Invitro متفاوت است می بایست نتایج را محتاطانه به محیط انسان تعمیم داد.

در این مقاله، یک فیلتر فشرده و فوق پهن باند با باند توقف بسیار وسیع، با استفاده از ساختارهای فراماده ارائه شده است. در ابتدا یک سلول فراماده با ترکیب خازن های بین انگشتی و شاخه اتصال کوتاه اصلاح شده است؛ سپس با افزایش اندوکتانس سلفی خطوط دست چپی و کاهش ظرفیت خازنی خطوط دست راستی، دو قطب پایدار در این سلول-که در اصطلاح تشدیدگر نامیده می شود-ظاهر شده که باعث ایجاد پهنای باند نسبتاً وسیعی شده است. در ادامه، با متوالی قرار دادن پنج تشدیدگر پیشنهادی، به فیلتری با باند عبور 3. 6-12 GHz و باند قطع 7-14. 20 GHzدست پیدا کرده ایم. اندازه کلی این فیلتر 8. 475×30 است که در مقایسه با بسیاری از فیلترهای پهن باند موجود دارای اندازه بسیار فشرده تری می باشد.

در این مقاله، یک تغییردهنده فاز پهن باند شش بیتی به روش جمع برداری برای کاربرد باند S ارایه شده است. تغییر فاز دلخواه در این روش با استفاده از جمع فازوری دو سیگنال ورودی با اختلاف فاز 90 درجه به دست می آید که با تغییر دامنه های دو سیگنال متعامد، فاز خروجی تغییر می کند. برای تولید چهار سیگنال متعامد 0، 90، 180 و 270 درجه، از بالون فعال و انتگرال گیر Gm استفاده شده است. در نهایت برای جمع کردن سیگنال ها از یک جمع کننده فعال استفاده شده است. در این مقاله، برای افزایش پهنای باند تغییردهنده فاز و در نتیجه کاهش خطای فاز موثر خروجی، از یک مسیر پس خور شامل آشکارساز توان و تقویت کننده، استفاده شده است تا سیگنال های متعامد تولیدشده کمترین عدم تطابق ازلحاظ اندازه و فاز را در باند فرکانسی دو تا چهار گیگاهرتز داشته باشند. خطای فاز موثر از 1. 092 درجه در گوشه TT در دمای 27 درجه سلسیوس تا 4. 02 درجه در گوشه FF در دمای 120 درجه سلسیوس متغیر است. خطای دامنه موثر از 0. 25dB در گوشه TT در دمای 27 درجه سلسیوس تا dB 0. 35 در گوشه FF در دمای 120 درجه سلسیوس متغیر است. همچنین کل جریان مصرفی مدار 9. 28 میلی آمپر از منبع تغذیه 1. 8 ولت است.

در این مقاله یک آنتن فراپهن باند تک قطبی با باندهای قطع کنترل پذیر و ساختار ساده ارائه شده است. آنتن ارائه شده از نوع آنتن پچ بیضوی با تغذیه خط مایکرواستریپ می باشد. برای ایجاد باندهای قطع، از شکاف هایی بر روی سطح پچ استفاده شده است که هر یک از این شکاف ها به منظور ایجاد باند قطع در باندهای WLAN (2.48-2.4GHz،5.35-5.15GHZ) و WiMAX (3.6-3.3GHz) مورد استفاده قرار می گیرد. با تغییر وضعیت هر یک از شکاف ها تعبیه شده بر روی آنتن توسط سوئیچ های فرکانس بالا، باندهای قطع به صورت مستقل می توانند کنترل گردند. نتایج شبیه سازی و اندازه گیری تطبیق امپدانسی مناسب در طول بازه فرکانسی2.2-11GHz جهت کاربرد درسامانه های فراپهن باند و ایجاد باندهای قطع فرکانسی مستقل از یکدیگر را نشان می دهد. ابعاد آنتن پیشنهادی 1.6´30´40mm و زیرلایه آنتن از جنس FR4 می باشد. در این مقاله، آنتن پیشنهادی با آنتن های UWB مقالات پیشین مقایسه شده است. مزایای ساختار پیشنهادی ابعاد کوچک و کنترل باندهای قطع به طور مستقل و محدوده فرکانسی وسیع تر می باشد.